[WŚiB#12] Święty Dobry Łotr (Dyzma)

Święty Dyzma to pierwszy święty chrześcijański, którego Ewangelista Łukasz przedstawia jako złoczyńcę powieszonego na krzyżu po prawej stronie Jezusa. Gdy drugi z łotrów znieważał Chrystusa, Dyzma skarcił go wyjaśniając, iż oni umierają za zbrodnie, które uczynili, a Jezus jest niewinny. Żal za grzechy, którego dokonał wisząc na krzyżu i prośba o wspomnienie o nim w niebie, zapewniła mu Boże Miłosierdzie i zagwarantowała zbawienie.

Informacje o Dobrym Łotrze pojawiły się w pismach apokryficznych: Ewangelii Nikodema i Protoewangelii Jakuba, a jego kult nabrał znaczenia po pojawieniu się legendy w IV w. o znalezieniu krzyża, na którym umarł. Relikwie te czczono w kościołach w Bolonii.

Święty Dyzma jest symbolem Miłosierdzia Bożego, przykładem, iż nawet w godzinie śmierci można się nawrócić. Jezus odpuszczając grzechy złoczyńcowi dokonał pierwszego aktu kanonizacji stawiając Dyzmę jako wzór żalu za grzechy.

„Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.” 

Łk. 23,43

W ikonografii przedstawiany jest jako młodzieniec, ale też dorosły i starzec, a jego atrybutami są krzyż, łańcuch, maczuga, miecz i nóż. Święty Dyzma jest patronem więźniów, skazańców, kapelanów więziennych, pokutujących, umierających i nawróconych grzeszników oraz skruszonych złodziei.

Wspomnienie św. Dobrego Łotra w Polskim Kościele Katolickim obchodzone jest jako Dzień Modlitw za Więźniów.