[WŚiB#18] Święty Andrzej Bobola, prezbiter i męczennik, patron Polski

Andrzej Bobola pochodził ze szlacheckiej rodziny z XVI w., mocno związanej z religią katolicką. Swoją edukację zdobył w jezuickiej szkole w Wilnie, w której otrzymał doskonałą znajomość języka greckiego. W wieku 20 lat wstąpił do zakonu, złożył śluby zakonne, studiował filozofię na Uniwersytecie Wileńskim i 12 marca 1622 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

Przez rok był rektorem kościoła w Nieświeżu, następnie spowiednikiem w kościele św. Kazimierza w Wilnie, a przede wszystkim jako misjonarz odwiedzał wioski niosąc ze sobą sakramenty oraz nawracał grzeszników. Prowadził szeroko rozwiniętą działalność ewangelizacyjną, głosił kazania, prowadził wykłady oraz misje.

Andrzej Bobola wykazywał się szczególną żarliwością w szerzeniu Ewangelii, dbał o religijną postawę mieszkańców do których się udawał, dlatego został nazwany Apostołem Polesia. Pod wpływem jego gorliwości w głoszeniu słowa Bożego wielu prawosławnych przechodziło na katolicyzm, co wywoływało ogromnie niezadowolenie wśród ortodoksów.

Bliskie sąsiedztwo Rusi powodowało, że okoliczne tereny stawały się polem walki z wojskiem carskim powodując, iż Andrzej musiał uciekać i ukrywać się. Był traktowany jako wróg polityczne ze względu na nawracanie ludności prawosławnej. Gdy został pojmany przez wojsko, poniósł męczeńską śmierć. Próbowano go zmusić do wyparcia się wiary. Na głowę założono mu koronę z gałęzi wierzbowych, na wzór korony cierniowej Chrystusa. Wyrwano mu paznokcie, wybito zęby, ucięto nos, uszy i wargi, a gdy w ogromnym bólu wzywał imienia Jezusa i Maryi, wyrwano język. Ostatecznie powieszono go głową w dół i po dwóch godzinach uderzono szablą w szyję, co zakończyło nieludzkie cierpienie.

Pochowany w podziemiach kościoła klasztornego w Pińsku, jego grób został zapomniany. Od momentu śmierci do beatyfikacji i kanonizacji Andrzej Bobola ukazywał się, przypominając o sobie i przepowiadając wskrzeszenie Polski z zaborów.

Prymas Polski kard. Józef Glemp nadał mu tytuł drugorzędnego patrona Polski, ponadto jest patronem metropolii warszawskiej, archidiecezji białostockiej i warmińskiej, kilku diecezji ora kolejarzy.

Beatyfikowany przez papieża Piusa IX 30 października 1853 r. oraz kanonizowany przez papieża Piusa XI 17 kwietnia 1938 r.