[WŚiB#9] Święty Dominik Savio

Dominik Savio pochodził z małej wioski Riva di Chieri w Piemoncie. Urodził się w 1842 r. i od razu został ochrzczony. Jego rodzice wychowywali go w głębokim poszanowaniu wiary, dlatego już w wieku pięciu lat służył do Mszy Św. Duża odległość do kościoła wymagała od niego sporego poświęcenia, często też przybywał do świątyni za wcześnie, gdyż nie miał zegarka, a nabożeństwa odprawiane były tylko rano. Dominik zawsze powtarzał, że w drodze towarzyszy mu Jezus, Maryja oraz Anioł Stróż.

W Wielkanoc 1849 r. przyjął I Komunię Świętą. Miał wtedy 7 lat, co dla proboszcza było aktem odwagi, gdyż w tamtym czasie do sakramentów dopuszczano w znacznie późniejszym wieku.

Dominik ofiarował swoje życie Maryi prosząc, by wraz z Jezusem byli zawsze jego przyjaciółmi, a gdyby miał popełnić grzech, wolałby umrzeć. W wieku 12 lat został przyjęty przez Św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. Wraz z kolegami założył Towarzystwo Niepokalanej – grupę zaangażowaną w apostolat dobrego przykładu. Dominik podejmował wiele inicjatyw, pomagając gorzej uczącym się oraz wskazując drogę duchową. Otrzymał dar kontemplacji oraz ekstaz, a także często pomagał zupełnie obcym ludziom w momencie śmierci, co stanowiło zagadkę, gdyż zupełnie ich nie znał.

Jesienią 1856 r. Dominik zaczął ciężko chorować i został odesłany do domu. W chwili śmierci powiedział do ojca, że „widzi piękne rzeczy”. Jego relikwie spoczywają w Turynie, obok relikwii św. Jana Bosko w bazylice Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Jest najmłodszym wiernym kanonizowanym przez Kościół Katolicki.

Św. Dominik Savio jest patronem dzieci i młodzieży, ministrantów, kobiet w ciąży (szczególnie zagrożonej) oraz małżeństw starających się o potomstwo.

Beatyfikowany przez papieża Piusa XII 5 marca 1950 r. oraz kanonizowany 12 czerwca 1954 r.